Verwachten we dan enkel perfectie voor we content kunnen zijn?

“Weet je wat jij moet lanceren?”, vroeg de toenmalige Plato-coördinator Kevin tijdens ons gesprek. We hadden net een interview gehad over mijn toen net gelanceerde boek “GOESTING! Opnieuw plezier vinden in je werk én je leven”, en hij was enthousiast. “Jij moet een award uitreiken voor het burn-outvrije bedrijf”. Het idee charmeerde me, maar dat durfde ik niet. Het bestaat immers niet, een bedrijf of organisatie waarin niemand overkop gaat. En de verantwoordelijkheid ligt ook niet helemaal alleen bij het bedrijf, wist ik uit eigen ervaring (ik ging zelf 2 keer overkop). 

En toch zette het me aan het denken. Want hoe fijn zou het zijn om bedrijven te belonen als ze misschien niet de garantie zouden bieden maar wel de formele intentie zouden hebben dat ze zich zouden inzetten voor werknemersgeluk? Dat ze hun ‘stinkende best’ zouden doen? Na enkele weken broeden, was het Bedrijf met GOESTING!™-label geboren.

We gingen met enkele organisaties aan de slag. Er zijn immers voorwaarden verbonden aan een Bedrijf met GOESTING!™ zijn. Uit onderzoek wisten we dat er 3 cruciale pijlers zijn om mensen met volle goesting aan de slag te houden: ze moeten duurzaam inzetbaar zijn (dus een nuttige bijdrage kunnen leveren op langere termijn), ze moeten mentaal veerkrachtig blijven (een veel betere remedie dan stress te bevechten, is immers proactief aan je veerkracht werken), en ze moeten iets organiseren om de fysieke gezondheid van hun medewerkers te vrijwaren. Want we weten bij burn-outs dat alles start en stopt met het lichaam. We kwamen best wel wat weerstand tegen als we bedrijven erop aanspraken. Want wie durft van zichzelf te zeggen dat ze vol ‘goesting’ zijn? Er waren ook veel vragen: of er dan een enquête of audit moest gebeuren, bvb. Dat moest er niet. Dat maakt het voor de ene meer geloofwaardig en voor de ander blijkbaar minder. Maar we weten dat de meeste bedrijven wel een tevredenheidsonderzoek doen, maar ook dat voor de resultaten verwerkt geraken al een volgende bevraging klaar staat. Als medewerker vond ik dat zelf heel frustrerend: altijd maar bollekes kleuren, en er veranderde niets. Het resultaat is vooraf al bekend: de meeste mensen zijn content, sommigen wat minder, en iedereen wil meer communicatie (ik trek het nu heel even cynisch op flessen). En dus durven maar weinig bedrijven hardop van zichzelf zeggen dat ze een organisatie met veel goesting zijn.

Het ziekenhuis durfde het wel!

Vorige week maakten we, na 2 jaar sensibiliseren en samenwerken, een heel speciaal moment mee: we konden eindelijk en voor het eerst een organisatie belonen met het Bedrijf met GOESTING!™-label. We mochten het prachtige label feestelijk uitreiken aan het Regionaal Ziekenhuis Heilig Hart in Leuven tijdens hun personeelsdag. Dat was super: de zon was van de partij, er waren food trucks met superlekker eten, de sfeer zat goed. En ze hebben het ook echt verdiend. En toch zag ik 2 sceptische gezichten in het publiek toen ik aangaf waarom zijn een Bedrijf met GOESTING™ geworden waren. Niet iedereen was blijkbaar overtuigd. Dus zei ik gelijk ook in mijn speech: “wij weten dat niet alles perfect is, jullie directie weet dat ook, maar we verwachten vooral een oprechte intentie om stap voor stap verder op die weg te gaan die jullie zijn ingeslagen. Jullie directie heeft dat namelijk ondertekend”.

Het bleef toch bij me hangen, die 2 sceptische gezichten. Je zou blij en fier moeten zijn als je organisatie zo’n erkenning krijgt, toch? Dat je daar deel van bent? Verwachten we dan dat alles perfect is voor we fier mogen zijn? Verwachten we dat onze werkgever alles perfect maakt voor wij mogen zeggen dat ze het goed doen? Dat lijkt me geen faire deal. Want het is ook heel  moeilijk als organisatie om te weten wat elk individu verwacht. Mensen zeggen het niet altijd. Ook niet als ze bollekes mogen kleuren.

Ask not what your country can do for you…

President JFK had het destijds al goed begrepen: het is niet mogelijk voor 1 man of vrouw om een natie groot en trots te maken. Daarvoor had hij de hulp nodig van alle Amerikanen. En dat geldt ook voor andere organisaties: het is niet mogelijk voor een CEO of zelfs een heel management team om een biotoop te creëren waarin iedereen op z’n best kan zijn zonder de hulp, de input en de bijdrage van elk lid van de organisatie. Dus blijf niet zitten met dat ei, ga het gesprek aan. Kennedy vervolledigde zijn zin uiteindelijk met ‘vraag wat we samen kunnen doen voor de vrijheid van de mensheid’. Een fijne werkplek maak je samen.

Rome is niet gebouwd op 1 dag

Als we toch in de grote spreuken zitten, dan is deze ook een hele ware. Want ook wij hebben ervaren dat het soms 2 jaar duurt voor iets echt begint te wortelen, zoals dat Bedrijf met GOESTING!™. Ik heb meermaals gedacht dat het niet kon. Dat bedrijven dat lef niet hebben. Want je kan het niet aantonen met cijfers dat je effectief een Bedrijf met GOESTING!™ bent. Ttz, er is geen specifieke vragenlijst voor, geen audit. Er zijn wel massa’s andere signalen en meetmogelijkheden. De meeste ‘awards’ worden uitgereikt als je iets al ‘bent’: je haalde de ISO-standaard, je haalde de Beste Werkgever,… Wij vinden de weg nog veel belangrijker dan de bestemming. Het stopt niet na het label, in tegendeel. Het gaat er dus niet alleen om dat het nu fijn is om ergens te werken, het gaat erom dat er continu stappen gezet worden in de ingeslagen richting. Dat erkennen, vinden we minstens zo belangrijk, al was het om je werkgever gemotiveerd te houden om moeite te blijven doen voor het werknemersgeluk.

Verwachten we perfectie?

Stel dat ik aan 100 koppels zou vragen of ze een perfecte relatie hebben, hoeveel % zou ‘ja’ zeggen? Vermoedelijk geen 100. Vermoedelijk zegt een klein aantal ‘ja’, een aantal zal me vragen wat ik met ‘perfect’ bedoel (hele goeie vraag, want jij bepaalt je definitie, niet ik), en een aantal zal me achteraf misschien komen vertellen de scheiding in te zetten. Het merendeel zal allicht genuanceerd ‘ja, zeker goed genoeg’ zeggen. Ik merk, ook in een andere workshop vorige week, dat het moeilijk is voor mensen om hardop te zeggen dat het goed gaat als het niet perfect is. Wij zaakvoerders zijn daar zelf ook kampioen in. We zullen niet snel zeggen ‘alles gaat goed’. Verwachten we dan perfectie? Als dat onze maatstaf is, is het natuurlijk moeilijk om ooit gelukkig en tevreden te zijn. Ik geef je een uitdaging mee. Sluit elke dag af met het opsommen van 3 dingen die je goed hebt gedaan. En start elke vergadering met je team met het opsommen van de successen van de voorbije week. Je zal merken dat er ontzettend veel goed gaat en dat je daar blij van wordt. Ondanks de imperfectie.

Werk jij in een organisatie die ook zoveel lef heeft als het Heilig Hart Ziekenhuis? We komen graag langs! Alles geprobeerd maar zit de match tussen jou en je context onherroepelijk scheef? Loopbaanbegeleiding werkt. Kom langs! 

Pin It on Pinterest