Wicca voor beginners

Boston, 2008. Het vriest buiten dat het kraakt. De Hudson-rivier is dichtgevroren. Ik ben voor de eerste keer op zakenreis in de VS (MIT organiseert er een jobbeurs), waar we samen met onze Nederlandse collega’s talent gaan oppikken voor het bedrijf waar ik voor werkte. Dat talent oppikken blijkt echter veel moeilijker dan gedacht: MIT-alumni krijgen doorgaans namelijk veel jobaanbiedingen, en als organisatie ben je, hoe knap ook, niet meteen nummer 1 op het verlanglijstje – om dan nog te zwijgen over de financiële eisen, gezien velen een zware lening moesten aangaan om hun studies te kunnen betalen. Het is een fijn verblijf, de sfeer in onze groep zit goed, we maken kennis met streekgerechten als “clam chowder” en met  “unoaked Chardonnay”, en de contacten met andere bedrijven zijn zeer boeiend. Er groeien zelfs professionele vriendschappen uit die vandaag nog stand houden.

En toch voelde ik me miserabel; diep miserabel. Alleen. Ellendig. Want hoewel ik mee mocht op die uiterst boeiende zakenreis (ik had er voor moeten vechten), wrong al de rest. Ik voelde me niet thuis in die knappe organisatie: ik voelde me buitengesloten uit besluitvorming, want wat ik kon bijdragen, werd niet gewaardeerd. Ik voelde me constant onder vuur liggen, welke voorstellen of keuzes ik ook deed of maakte. Zo beleefde ik het tenmiste – een rekening die enkel ikzelf had kunnen maken, omdat niemand jouw invulling van de werkpositie accurater beleeft dan jijzelf. Andere mensen mogen daar een andere opinie over hebben.

Rekening in het rood
Mijn emotionele rekening was zwaar negatief. Omdat ik al een aantal jaar in die situatie zat, vrat dat heel erg aan mijn zelfvertrouwen. Ik wist niet meer van welk hout pijlen maken, of ik die job nog wou doen, of ik wel iéts kon doen, hoe het verder moest. Ik bleef er echter werken, want het was dicht bij huis, ik was al zo vaak van job veranderd, iedereen zei me dat ik zoveel geluk had, … Stiekem was ik stikjaloers op mijn Nederlandse collega’s. Hoe ze met elkaar omgingen, de opgetogen sfeer; hoe ze samen achter de bal liepen, elkaar passen gaven, de ‘fun’ die ze beleefden, de goesting, de passie, de gedrevenheid. Wat had ik dáár graag deel van uitgemaakt.

Keerpunt
Op mijn shoppingronde op mijn laatste dag in Boston ging ik op zoek naar raad en wijsheid in de boekenwinkel. “Wicca for beginners”, zo heette het boek dat ik uiteindelijk kocht; niet meteen een klassiek “heroriënteer je loopbaan”-boek, maar goed. Vorige week vond ik het per toeval terug in mijn boekenkast. Buiten enkele technieken om dingen niet zo aan mijn vel te laten zitten, kon ik me amper iets herinneren van wat ik eruit had geleerd; een Wiccan ben ik alleszins niet geworden (daar voelde ik niet de behoefte toe). Ik weet daarentegen wel nog goed wat ik erin zocht: een manier om het tij te keren, om mijn zelfwaarde terug te vinden en om me niet langer zo kwetsbaar te voelen als het geval was. Sterker nog, om mezelf ervan te overtuigen dat er meer in het leven moest zijn dan de status-quo.

Epiloog
Op 4 september blies ik mijn achtste verjaardagskaarsje als zelfstandige uit en ik zou het niet meer anders willen. Het is bijlange niet alle dagen rozengeur en maneschijn: als ondernemer is niets zeker buiten de onzekerheid, en dat voel en ervaar je elke dag. En toch zou ik de stap naar zelfstandigheid opnieuw zetten. Werk maakt immers een groot deel van je wakkere tijd uit, en niemand zou ongelukkig mogen worden van de activiteit die hij/zij het frequentst beoefent – daarvoor is het gewoonweg niet belangrijk genoeg.

Ook jij verdient beter, en daar kunnen we je bij helpen.
Dus voor je je toevlucht neemt tot Wicca of andere magie, neem contact voor een kennismakingsgesprek.
Mirakels gebeuren écht!

Pin It on Pinterest