Het recht om nee te zeggen

“Voor een goeie job moet je wat overhebben”, heb ik altijd geleerd. “Dus doe wat men je vraagt, toon je inzet en betrokkenheid.” Als leidinggevende verwacht je, ook in mijn team, inderdaad inzet en betrokkenheid. Als je iets organiseert voor je team, is het dan ook niet altijd gemakkelijk te plaatsen als een teamlid ‘nee’ zegt. Je koos zorgvuldig de trainer, de plek, je betaalde de catering,… Samen leren, is er iets leuker? En wie weet leren we elkaar nog beter kennen? 

Niet iedereen vindt dat leuk. En je moét het ook niet leuk vinden. Laatst organiseerden we een teambuilding voor een grote groep medewerkers. Zoals in elke grote groep waren er ook nu stillere deelnemers, en deelnemers die in weerstand zaten. Ik snap het, ik laat hen zoveel mogelijk met rust. Want hoewel we liefst willen dat iedereen meedoet (dat maakt mijn job als trainer en facilitator leuker), heeft niet iedereen gevraagd om die activiteit, of training, of ‘off-site’. Niet iedereen staat te springen om zich te laten kennen. Zo was er een groep, niet de mijne, waarin de trainer zo ‘diep’ aan het werk ging, dat deelnemers begonnen te huilen. En zo herinner ik me zelf een aantal ‘off-site’ meetings met vroegere teams waarin ik maar 1 ding wou: dat ze zouden stoppen met te peuteren in mijn ziel en dat ik dan nu eindelijk naar buiten kon om te gaan wandelen. Of de coach die ons bijna verplichte een ‘vergevingsbrief’ op te stellen. Zo niet. Ik heb ‘m ook niet geschreven, trouwens.

Je hebt het recht om nee te zeggen
Of het nu een te hard peuterende trainer is, een coach, een leidinggevende of collega die je verwijt dat ‘het zo moeilijk is om jou te lezen’, je hebt recht op privacy en om je gevoelens, je angsten, diepe zieleroerselen voor jezelf te houden. Ook als je baas ervoor betaalt.

‘Nee’ zeggen begint bij ‘nee’ voelen
‘Nee’ is maar duidelijk voor anderen als het duidelijk is voor jezelf. Vaak is er verwarring. Je buik weet het wel, maar je hoofd overstemt je: “Ik mag toch niet nee zeggen? Ik moet toch meedoen? Kost het me mijn job als ik me hieruit terugtrek?”. Leer je buikgevoel te accepteren, dat liegt namelijk nooit. Bepaal voor jezelf wat je wel wil en wat niet. Waar je wel naartoe wil eventueel, en waar niet. Uiteindelijk bepaal je nog zelf wat je vertelt en wat je voor jezelf houdt.

En je moet dan ook luidop zeggen, natuurlijk
Ik krijg vaak de vraag hoe je ’t dan zegt, die nee. Hoe breng je die aan zonder dat je bruggen verbrandt? Simpel advies: gewoon, door het te zeggen. Hoe zuiverder en authentieker, hoe meer je omgeving weet dat het klopt, die nee. Anderen kunnen het er niet mee eens zijn, maar ze gaan wel zien dat je ’t meent. Dat je bijvoorbeeld bereid bent om mee te doen in de sessie, maar dat je niet over jezelf of je gevoelige plekken wil praten. Of je jeugd. Over dat oneens zijn, kan je ’t dan nog hebben als je dat wil. Een beetje kader en achtergrond kunnen helpen om je waarom te laten begrijpen. Dan kan je ook praten over wat je wél wil.

Wil jij beter ‘nee’ kunnen zeggen zodat je ook voor ‘ja’ kan gaan?  
Schrijf je in voor onze workshop ‘liever wat assertiever’ op 24/11!

Pin It on Pinterest