Wat ik leerde de voorbije 6 weken

Het nieuwe jaar is gestart, en de goede voornemens zijn – al dan niet – uitgesproken. De voorbije zes weken deed ik iets heel ongebruikelijks voor mijn doen: ik nam zes weken vrijaf. Of ja, hélemaal weg-weg was ik niet; een significant deel van de tijd van mijn onderbreking heb ik dan ook nodig gehad ter recuperatie van een medische ingreep, die ik samen met diezelfde onderbreking had gepland. Ik vond dat het tijd was om even afstand te nemen: na 9 jaar gepassioneerd werken en timmeren aan mijn eigen zaak, kon dat ook wel eens, mijns inziens.

Gedurende deze zes weken las ik boeken en keek ik Netflix-series (dat abonnement werd alvast goed besteed, me dunkt), ging ik lunchen en dronk ik thee met mensen, had ik fijne gesprekken, en deed ik soms gewoon niets. Rusten en terug een beetje bij zinnen komen, waren mijn prioriteiten (naast kinderen in de examens en daaropvolgende kerstperiode). Omdat mijn hoofd en filosofische natuur niet stilstaan, schreef ik af en toe wat bevindingen op – daarom deze inzichten, van mij, voor jou.

  1. De eerste veertien dagen had ik wat last van de nazindering van de narcose, en daarna was ik gewoon moe. Voor een tijdje was het leven horizontaal mooier dan verticaal. Ik vond het best wel confronterend om bevestigd te zien wat ik al wist: zelfs als je met volle passie werkt, word je soms moe en hebben lichaam en geest rust nodig.
  2. Er zullen altijd vervelende karweitjes liggen te wachten. Er komen nieuwe rekeningen binnen, nieuwe verplichtingen (GDPR, erkenningen, boekhouding …). Mijn leven hoeft niet te bestaan uit het vermijden van dergelijke zaken, maar ook niet continu uit het opruimen ervan. Ga even zitten, haal adem, en ga door. De lastige dingen in het leven zullen er altijd zijn: als dit in jouw geval niet zo is, ben je vermoedelijk gewoon dood.
  3. Als je agenda niet helemaal vol staat, en je wat medische dingen hebt ingepland, bestaat het leven vaak uit wachten. Het mooie is dat dat kan: een bus die tien minuten later komt, een arts die het druk heeft, etc … Nooit gedacht dat ik zou genieten van dat wachten. Daarbij kwam ik, al ging ik te voet of met de bus, overal op tijd aan; babbeltjes slaan met mensen was veel leuker en meer relaxt. Een gechronometreerde agenda? Neen, dat is niets meer voor mij; dát heb ik mezelf beloofd. Ontspannen geeft je openheid naar de wereld en je medemens toe (hoewel ook naar jezelf), wat ik absoluut wil vasthouden. Als me dat niet lukt, zal ik me gewoon nog eens moeten laten ingipsen.
  4. Ik voelde af en toe toch de druk om verantwoording af te leggen voor mijn van de norm afwijkende gedrag; had ik écht zo veel tijd nodig om te herstellen? En dan nog van zo’n kleine ingreep? Als zelfstandige krijg ik geen uitkering – welke ik overigens ook niet heb aangevraagd – wat betekent dat ik die tijd dus zelf bekostigde. Alles bij elkaar, zie ik geen reden om dan verantwoording afleggen. Sommige mensen begrepen dat niet, en stelden toch deadlines: ook confronterend.
  5. Zes weken zijn in een vingerknip voorbij. In uitbreiding is je ganse leven wellicht ook voorbij in een vingerknip; ga dus  verstandig om met je tijd, kies wat jouw tijd en energie verdient, en laat de rest voor wat het is. Het kostbaarste dat je je naasten en jezelf kan schenken, is tijd en aandacht. Er zitten maar 24 uur in één dag: wees selectief, een welbepaald moment komt nooit meer terug.
  6. Toegegeven: ik had na mijn operatie veel meer tijd nodig om dagdagelijkse dingen te doen met één hand. Mijn dagen zaten in zekere zin ook nog vol, 24 uur geraakte om. De schrik sloeg me om het hart telkens wanneer ik me bedacht wat er na mijn onderbreking allemaal terug bij zou moeten. Vandaar laat ik vanaf nu ‘moeten’ hand-in-hand gaan met ‘kiezen’ en ‘schrappen’.
  7. Werken geeft zin en richting in mijn leven: ik vind het ook best leuk. Dagen zonder plan maken mij sloom – dat is nu eenmaal mijn aard, dat is wat ik nodig heb. Niets zo leuk als een goed coachinggesprek: na ertussenuit te zijn geweest, kon ik mijn passie helemaal hervinden.
  8. Te voet gaat alles traag. Het verplicht je om weinig te plannen en weinig te dragen. Ik ga het vaker doen.
  9. Ook ík sta regelmatig stil om te kijken of wat ik doe nog past bij mijn levensdoelen. Er is geen duidelijk  antwoord op de vraag wat je levensdoel is. Je kan je er zes weken het hoofd over breken, maar het antwoord is nooit eenduidig; je leven is een levenswerk. Je kan dan weer wel puzzelstukken van het grotere geheel terugvinden in boeken, oefeningen, reflecties, gesprekken etc … Verwacht niet dat je een eenduidig eureka-moment krijgt door maar op 1 plek te zoeken.

In elk geval kan ik het je van harte aanraden, zo’n break – zelfs mét gips. Ik ben nu officieel terug aan de slag en hoop mezelf regelmatig te herinneren aan de intenties en lessen die ik meenam uit deze periode: wie weet betekenen ze ook wel wat voor jou!

Ook nood aan herbronnen, maar geen zes weken pauze in zicht?
Kom langs, loopbaanbegeleiding helpt je focussen op die dingen die jouw tijd en energie verdienen.

Pin It on Pinterest