Over focus, voornemens, parentale burnout, citytrips en thee

Met enig ongeloof stel ik vast dat het alweer december is. Dat zegt wat over mijn tijdsbesef en misschien zelfs over mijn leeftijd. Time flies when you’re having fun? Misschien. Time flies, tout court. Ik ben superblij met wat 2018 me bracht, ik ben superdankbaar voor ons team, ik ben ongelofelijk dankbaar dat ik elke dag mag werken met mensen die blijer buitenstappen dan toen ze binnenkwamen. Ik ben superdankbaar voor mijn gezin. Maar evident was dat niet

Niets deed in het begin van het jaar vermoeden dat het gezin en de liefde onverwacht zouden worden uitgedaagd in 2018. Plots viel het uit elkaar. De liefde die we evident en ‘for granted’ dachten te hebben, werd fundamenteel in vraag gesteld. Misschien waren we allebei over-optimistisch omdat de kids nu wat groter waren en we ‘eindelijk’ terug ruimte konden maken voor onszelf, onze hobbies, onze ontwikkeling, uitjes met vrienden,… . Professioneel ging het ons voor de wind. Met de nodige offers, die we vreemd genoeg niet zagen. We volgden cursussen, zaten in commissies, denktanken, inspiratiepanels, business clubs. Dat legde best wel beslag op de beschikbare tijd. Het was boeiend en ons ego werd er helemaal blij van

Maar stilaan kreeg ik geen greep meer op hoe de kinderen het deden, waar zij mee bezig waren. Ik stelde nochtans alle juiste vragen, over hoe de dag was geweest, hoe de toets was geweest, hoe de ‘paper’ werd onthaald. Zij hadden geen idee waar wij mee bezig waren, rekenden zelfs al niet meer op onze aanwezigheid. Over de laatste jaren stapelde zich bij mij ook steeds meer een parentale burnout op. Ik wist niet dat dat  bestond. De wetenschap zegt dat een burnout werkgebonden is. Dat is niét zo. Het huishouden, het trekken en sleuren soms in een gezin, de eenzaamheid doordat ieder  zijn eigen weg gaat, deden mijn ziel langzaam sterven. We leefden, zonder het te beseffen, in een heuse diaspora. En we lieten het gebeuren. 

Liefde is nooit evident. “Je kan het niet inhalen”, zei een van onze vrienden ons. “Je kan met een citytrip niet de gemiste aandacht op alledaagse basis goedmaken“. Onze professionele levens, hoe boeiend ook, vragen vaak offers. We hollen weg zonder kus of knuffel, want anders staan we hopeloos in de file of missen we de trein. We kruisen elkaar in de gang terwijl de ene vertrekt naar een activiteit en de andere thuiskomt, misschien later dan voorzien want zo gaat dat met meetings. We vloeken en tieren als de wifi ‘s avonds uitvalt want er moet nog dringend een presentatie buiten en anders gebeurt er een ramp. Maar de knuffel of de kus die niet gegeven is, is niet gegeven, én niet gekregen.

2018 heeft ons geleerd dat aandacht binair is en het net die onverdeelde aandacht is die het fundament voedt. Het is een kwestie van onvoorwaardelijke focus. We gaan het wel halen, mijn man en ik, en ons gezin. Daar heb ik terug vertrouwen in. Er zal echt wel geschrapt worden. Dat doen we nu al. Daar was niet zoveel beslissingskracht voor nodig. Want zonder het fundament werkt er niks en wordt al de rest waar ons ego zo happy van wordt, volstrekt betekenisloos

Binnenkort komen de blogs en artikels weer over hoe jij van 2019 ‘jouw jaar’ kan maken, ‘dè’ doorbraak kan realiseren in vaneigens een nog strakker en fitter lijf. Ik wil je graag uitnodigen om de essentie voor ogen te houden. Wat mag er niét kapot? Wat is het fundament waarop de rest moet kunnen steunen? En wat heeft dat nodig om stevig te blijven? Al de rest bouw je daarrond. Je werk is geen apart stuk van je leven, het maakt er integraal deel van uit. Maar het mag je geluk en fundament niet opslokken. Een job die je voor 60% doet, mag niet 600% van je energie en mentale bandbreedte innemen. De Dalai Lama zei ooit dat het verrassend is dat we eerst onze gezondheid verknoeien doordat we geld willen verdienen, en we vervolgens veel geld uitgeven om terug gezond te worden. Het kan ook evenwichtiger. Het hoeft niet het ene of het andere te zijn. Zo’n integratie vraagt helderheid en keuzes. Die geven wij aan onze klanten elke dag mee. En 2018 gaf ook mij een geweldige kans om dit weer helder te zien. 

En wat doet die thee nog in de titel? Als theesommelier-in-opleiding zorg ik ervoor dat er elke ochtend en elke avond thee is voor mijn man en mezelf. Die kies is, met mijn beperkte kennis en kunde maar met eens zoveel liefde, zorgvuldig uit. Making tea is making a home. 

Pin It on Pinterest