“Of ik opnieuw zwanger was?”…

Aan alle mama’s en papa’s die alle ballen in de lucht houden: bedankt!
In onze ogen zijn jullie superhelden! Lees verder voor jouw geschenk.

Kaat Martens is communicatiemanager. Als prille twintigers deelde ze een eerste job met Rilla Lysens, en ook nu nog beschrijft Rilla haar als een lieve, creatieve, bewuste en competente jonge vrouw – iemand die je tegenkomt en van wie je hoopt dat ze nooit meer uit je leven verdwijnt. Een paar seizoenen geleden werd ze voor het eerst moeder. Dat deed wat met haar, haar gezin en haar waarden: haar passie was er nog steeds (meer dan ooit), alleen nu voelde ze die ook branden voor dat mooie wezentje op haar arm. Hoe moest het nu verder, met haar ambitie op het werk én haar ambitie om een goede mama te zijn? 

***  Lees hieronder haar blog  ***

“Of ik opnieuw zwanger was…?”

U vroeg het terloops, vertrouwelijk, één hand op mijn schouder – geen #MeToo-hand, maar eerder een vaderlijke, bezorgde hand. Ik kon het u gerust zeggen; ik zou het u gezegd hebben, zó weinig #MeToo voelde ik in die hand. Alleen … was ik niet zwanger, meer bepaald al welgeteld één jaar, twee maanden en zes dagen niet meer.

U leek een empathisch man; u zag op die manier meteen dat ik opgelaten reageerde, dat ik mijn jurk rechttrok en “nee” schudde, en u wees ostentatief op mijn blikje Coca-Cola Zero. (Ik vroeg me daardoor weliswaar een beetje af of mijn drinkgedrag op andere events problematisch was, maar u vroeg me meteen daarna hoe het eigenlijk met me ging.) Ik wilde u wel iets vertellen over moe zijn, de winter en de zesde kinderziekte, maar ik stond met mijn mond vol tanden na de stelling die daarop volgde. “Ik vraag me de laatste tijd vaak af waarom zo weinig vrouwen tot het middenkader doorbreken.” U keek er werkelijk bezorgd bij: ik was echter niet voorbereid op een dergelijk gesprek (mijn hoofd duizelde een beetje van de bubbels en de wijn die ik voor die Coca-Cola Zero had gedronken). Dat we met z’n allen eens een voorbeeld aan Azië konden nemen, zei u, dat daar veel meer vrouwen hogerop raakten, en dat daar veel meer zorg in huis werd genomen; dat die praktijken veel meer werden geaccepteerd. U vroeg of ik al aan een au pair had gedacht, daar dat (hoewel het geen goedkope optie is) toch een ideale oplossing zou zijn voor kinderen, en dat comfort belangrijk zou zijn.

Heel het bovenstaande was eerder een soort monoloog van uzelf, waarbij ik af en toe een beetje knikte en op het einde laf wegvluchtte door snel iets te mompelen over dansende collega’s en een groepsfoto. Ik voel mij hier nog steeds slecht over, gezien ik u wel graag van antwoord wilde dienen: u leek zich oprecht die vraag te stellen, waarschijnlijk omdat u – terecht – aanvoelde dat ik niet helemaal terug mijn plek vond op het werk. Ik weet ook dat u mij hiermee impliciet een duw in de rug wilde geven, dat u in mij of mijn capaciteiten geloofde, en dat u graag meer vrouwen rondom u zou zien in management-posities. Dat is mooi.

Maar hier is het probleem … Sinds die kleine jongen van mij geboren werd, is alles anders geworden. Echt. Alles. Anders. Het verschil is niet zomaar een beetje anders zoals wanneer je voor een totaal andere haarsnit gaat, of wat meer anders zoals wanneer je naar een verre plek verhuist … Neen, ik heb het hier over een fundamentele, je-wereld-op-z’n-kop-achtige hoeveelheid anders. Plots was ik 24/7 mama.

Ik hoef u de organisatorische moeilijkheden die dat met zich meebrengt niet uit te leggen, want in uw antwoord op het probleem had u daar duidelijk zelf ook al over nagedacht. U had eveneens goed ingeschat dat ik ondanks mijn moederschap graag iets wil betekenen op het werk … Meer nog, een proper bureau met volwassen mensen zonder snottebellen vormt soms een oase van rust na een hectische ochtend waarin je tot twee keer toe van kleren bent gewisseld – één maal omdat je oude broek toch nog steeds niet blijkt te passen, en een tweede maal omdat de baby reflux heeft.

Ziet u, het absurde is dit. Ook al hang ik soms vol snottebellen en heb ik drie uur geslapen die nacht, nog maakt die kleine jongen mij (en mijn man) enorm gelukkig – en dan heb ik het over werkelijk belachelijk gelukkig; uitzinnig gelukkig, eigenlijk. Een liefde die ervoor zorgt dat je niet alleen móét maar vooral ook wíl zorgen voor dat kleine wezentje. Er zijn dus niet alleen organisatorische problemen, ziet u, maar het gaat hier om het vechten tegen een oeroud instinct: zorgen voor je kroost. (Geen exclusief vrouwelijk instinct overigens: een kleintje dat zich elke ochtend als een aapje aan je vastklampt wanneer je hem bij het krieken van de dag alweer als eerste afzet, doet ook iets met een papa … Uit vele gesprekken met mannelijke collega’s weet ik dat er veel papa’s zijn die naar meer tijd met hun gezin snakken, maar die die niet nemen omwille van het stigma dat kleeft op een man die, ik zeg maar iets, 4/5 werkt.) Vandaar zou ik graag de focus van uw probleemstelling verbreden.

Maar … waarom zou dat eigenlijk niet kunnen? Waarom zou het niet aanvaardbaar zijn dat mensen met kleine kinderen even hun carrière op een lager pitje zetten? Waarom zou ik moeten kiezen voor het ene of het andere? Mijn loopbaan heeft minimaal een duur van 40 jaar – een hele lange tijd, dus. Ik werk hard, heb altijd hard gewerkt, en zal ook hard blijven werken: waarom is het dan niet aanvaardbaar dat gedurende een vijftal jaar ik het iets zachter aan kan doen, zonder dat ik daarom een stempel krijg opgeleefd van “underachiever”, of in een job onder mijn niveau beland?

Geloof me, het vuur in mij (de drive om een toffe en gevarieerde carrière uit te bouwen en een bedrijf mee vorm te geven), is er. Met een jong kind in huis, dat elke seconde je aandacht vraagt – geloof mij als ik u zeg dat het “aan”-knopje van een mama van een actieve peuter nooit “uit” staat –, kan je echter onmogelijk dezelfde uren presteren als voordien, en ontbreekt bij momenten de energie die daartoe nodig is (zoals in van die periodes gekenmerkt door kleine, gemene tandjes die zich ‘s nachts een weg banen door het rode, gezwollen tandvlees).

Het probleem is niet dat ik geen oppas wil betalen om voor die tandjes te zorgen en mij zo meer comfort te bezorgen; want wanneer ik mijn kindje door de haartjes streel, zijn pijntjes wegzing of hem een medicijn toedien, voel ik me alsof ik met de meest belangrijke job ter wereld bezig ben, hoe moe ik ook ben op dat moment. Ik ken mijn kindje graag: ik ken al zijn maniertjes en woordjes, versta hem (al spreekt hij voor anderen Chinees), voel op voorhand wanneer hij zal beginnen zeuren, en weet wat ik mee moet nemen bij elke verplaatsing (lees: een half huishouden). Ik ben zijn mama; hij heeft er zo maar één, ziet u.

Laten we Azië niet als voorbeeld nemen. Er is geen andere regio waar de werknemers meer uren op het werk doorbrengen, omwille van hiërarchie geen “neen” durven zeggen, en gebukt gaan onder een bij momenten ondraaglijke werkdruk – kunnen wij het dan echt niet op een andere manier doen?

Ik neem maar één kindje, om allerlei redenen. Het zal in datzelfde verband ook maar één keer voorvallen dat hij zo klein is: nog een jaartje, en hij gaat al naar school! Nog drie jaar, en hij nestelt zich al niet meer heerlijk in onze nek. Die snottebellen, die nemen we er met graagte bij. Mijn man en ik zouden daar graag even van genieten. Het enige wat ik vraag, is wat zachtheid van mijn werkgever.

Misschien loop ik iets minder in beeld nu (daar wil ik u over geruststellen), maar mijn tijd komt nog. En de dingen die ik vandaag op het werk doe, doe ik nog altijd graag én goed. De rest van mijn tijd gebruik ik nuttig: ik ben thuis dan ook bezig om dat kleine wezentje op te voeden tot een fijne, actieve en dynamische wereldburger, die onze maatschappij en economie mee vorm zal geven. Ik ben zeker dat hij binnen afzienbare tijd fantastische zaken zal realiseren, zijn talenten zal ontplooien en een mooie loopbaan zal opbouwen. Ik hoop van harte dat hij dat tegen dan perfect kan combineren met zijn gezinnetje, wanneer hij daarin vol liefde de ochtend-, avond- en nachtshift draait.

Zelf eens reflecteren over je ouderrol in combinatie met je job? Vrijdag 6 juli: workshop “Parent & More: jouw veerkrachtrecept als (jonge) ouder”. Schrijf deze week (13/5 tot 20/5) in en ontvang 5 euro korting op deze workshop (ook voor papa’s 🙂 ) 

 

 

Pin It on Pinterest