Om verder te kunnen, moet je loslaten

“Als je beneden aan de berg op de wegwijzer “Lemmensinstituut” was gaan zitten, dan was je hier nooit geraakt.”

Met deze woorden doelde onze lerares bewegingsleer tijdens mijn muziekstudies zowel op mensen als op dingen: om te geraken waar je wil zijn, moet je durven achterlaten – door je vast te klampen, kom je immers nergens. Dat is natuurlijk gemakkelijker gezegd dan gedaan, want, zoals de boutade dat dicteert, “weet je wat je nu hebt, maar niet wat je zal hebben”. En toch: als je ergens (anders) wil komen, moet je mensen en/of dingen kunnen loslaten.

Waar houd jij krampachtig aan vast?
We hebben allemaal wel ons dingetje dat we niet gemakkelijk kunnen lossen: imago, salaris, 13de maand, je functietitel, skivakantie, de auto (eindelijk een auto!), de actualiteit van je kleerkast … Misschien leef je wel dwangmatig met de illusie dat een job in vast dienstverband iets is dat jij ook lang genoeg moet kunnen, of probeer je een zelfstandig project te ondernemen dat niet levensvatbaar is; “Als de markt er éindelijk klaar voor is”, zeg je dan. Ook uit onze opvoeding namen we een aandeel aan vastklamperijen mee: sparen voor later, nooit weggooien wat niet stuk is, of, in het verlengde daarvan, een (vaste) job niet zomaar opgeven, …
Inzien waar we ons zo aan vastklampen, kan helpen om ons er uiteindelijk (al is het gradueel) over te zetten.

Wat brengen zulke zaken je eigenlijk op?
Vaak houden we spullen of jobs vast om wat ze geweest zijn: in de hoop dat we ooit weer in die ene broek van vóór de laatste baby zullen passen, in de hoop dat die ene vest over een paar jaar écht veel geld waard is als vintage, in de hoop dat, na de overname, de vroegere sfeer van het bedrijf zal terugkeren, in de hoop dat dat zekere salaris op de rekening aan het einde van de maand een hele hoop ellende goed kan maken, etc …
Een periode van rebellie of weerstand na een verlies is normaal. Zie het voor wat het nu is – en dan bedoel ik echt nú; evalueer eerlijk of het nog bij jou past, en zoniet, maak er dan (op zijn minst symbolisch) korte metten mee.

Wat zou het opbrengen als je durfde opkuisen?
Ik ben nu iets langer dan acht jaar mijn eigen baas, en ik moet eerlijk toegeven dat ik, zeker gedurende mijn eerste jaren als zelfstandige, niet zeker was hoe ik mijn carrièremove moest omschrijven: was ik er nu op vooruitgegaan, of dan toch achteruit? Het voelde bijna als een stap terug om te zeggen: “Ik werk freelance.” Intussen voelt dat echter al lang niet meer zo – sterker nog, het compleet tegenovergestelde is waar.
Er valt altijd wel wat ruimte winnen door eens op te ruimen (tenzij je al een heel goeie opruimer bent en je een absoluut minimum aan balast meesleept, natuurlijk). Wie weet start je dan tóch die zaak die aanvankelijk onveilig aanvoelde, of durf je tóch te solliciteren. Misschien kom je een beetje meer op voor jezelf, en daardoor dichter bij hoe jij je leven wil leiden.

Als uitsmijter ook nog dit artikel delen: loslaten is niet hetzelfde als opgeven

Helder zicht krijgen op hoe je leven eruit zou moeten zien?
Kom een vision board maken op 20/10 in Leuven, of maak een afspraak voor een kennismakingsgesprek.
Je vindt ons overal in Vlaanderen, alsook online.

Pin It on Pinterest