Wie niet waagt, blijft…enzo.

De opluchting van het a-attest was groot. Enfin, eigenlijk zagen we het de laatste weken van het schooljaar wel de goeie kant op gaan. Maar voordien was er toch even twijfel of dit goed zou eindigen. 

Als mama wil ik natuurlijk maar 1 ding: dat mijn kinderen gelukkig, gezond en succesvol zijn, of zich op z’n minst zo voelen, wat hun definitie is. Slagen op school wil denk ik wel bijna elk kind, tenzij je hebt afgehaakt. Mijn zoon weet welke richting hij uit wil. En dat wordt hem nu net afgeraden. Sure, er zijn een hoop redenen om aan te nemen dat hij het zichzelf daar niet gemakkelijk mee zal maken. Hij zal harder moeten werken dan hij tot nu toe deed. Maar moet hij daarom de richting uitsluiten die hij graag wil gaan volgen?

Het is een dilemma. Want zoals gezegd: ik wil ontzettend graag dat mijn kinderen zich succesvol voelen. En een risico stimuleren, hoort dat er wel bij? Moet ik hem niet behoeden voor ongeluk? Maar wat is ongeluk? Is dat veilig gaan voor je tweede keuze, of is dat op z’n minst een ernstige poging wagen voor je eerste keuze?

Spijt
Ik zie bijna dagelijks mensen in onze coachingpraktijk die spijt hebben dat ze luisterden naar het goedbedoelde advies van ouders, leerkrachten, studiebegeleiding en daardoor niet voor hun droom gingen. Zo is er de dame die beroepsonderwijs deed die zich nu omschoolt tot medisch secretaresse. Of die andere heldin die een restaurant opent binnenkort. Of nog die andere die verpleegkunde gaat studeren. Of mijn eigen moeder die destijds, omdat ze een meisje was, werd afgeraden om voor wetenschappen te kiezen, want regentaat was zeker al voldoende voor een vrouw. Allemaal kozen ze voor de veilige optie, de ‘neem geen risico’-weg. En allemaal kregen ze daar spijt van.

Moest ik voor veilig gekozen hebben…
Toen ik in 2009 besloot dat het talent me ontbrak om voor bazen te werken en ik voor mezelf zou starten, werd het me vaker afgeraden dan dat ik aanmoediging kreeg. Zou ik niet wachten op een beter economisch klimaat? Zou ik niet eerst voor een derde kind gaan en rustig ouderschapsverlof nemen? Zou ik niet beter wachten tot ik 40 was? Zou ik niet beter een deeltijdse job zoeken en starten in bijberoep? De lijst van veilige suggesties was erg lang. Ik sloeg ze allemaal in de wind. Ik wou geen derde kind meer, ik wou niet deeltijds werken want het pakte toch 100% van mijn energie, ik wou niet wachten op een beter klimaat want mocht ik daarop hebben gewacht, weet ik niet of ik ooit zou zijn gestart. Het moest nu en ik wou het echt. En ik wist dat ik kon falen maar ik ging ervan uit dat ik net zo goed kon slagen om op z’n minst een treffelijk inkomen te vergaren.

Wat heb jij nodig om te slagen?
Dus raadde ik mijn zoon aan om na te denken over waar hij het meest spijt van zou krijgen: veilig kiezen en zich een leven lang afvragen wat er van hem had kunnen worden, of gaan voor wat hij wil en zijn stinkende best doen om het goed te doen. Bewijs dat ze je onderschat hebben. Hij denkt nog even na terwijl ik dit schrijf. Maar ik hoop stiekem dat hij kiest voor een ‘geen spijt’-pad. Ook al gaat hij écht wel zijn tenen mogen uitkuisen. Intussen mag hij van mij ook nadenken over wat hij precies deed die laatste weken dat zo’n verschil maakte in zijn resultaten en wat hij dus zeker meer zal moeten doen het volgende schooljaar. Zoek wat werkt, en doe er meer van. Je kan een risico proberen uit te sluiten, maar je kan ook uitzoeken  wat er nodig is om wél te slagen en jezelf de discipline opleggen om het nog te doen ook. Omdat je iets écht wil.

Wat is het je waard?
Er is een heel scala tussen onveilig en zeer voorzichtig. Wat staat er echt op het spel? En stél nu nog dat die ramp zich zou voltrekken, zou dat echt erg zijn? Wat is het je waard om het te proberen? Hij maakt zich wel wat nerveus over dat ‘wat als ik dan niet slaag’. Maar eigenlijk kan er niks écht fout gaan op dit punt. Net zoals toen ik zelfstandige werd: als ik geen opdrachten zou vinden, kon ik alsnog een job zoeken. Soms heeft het een prijs. Zoals de vele mensen waar we mee werken die echt in een gouden kooi zitten. Als je niet wil overwegen om daar zelfs maar een spaakje van te lossen, is er maar 1 optie: blijven waar je bent. Als je je vastklampt aan de idee dat je geen risico’s kan nemen want er moet een huis afbetaald worden, laat je weinig ruimte voor experiment. Er zijn massa’s mensen die hun huis afbetalen en toch van job veranderen of een eigen zaak starten. Het kan, het werd al eerder gedaan.

Of je nu van job zou willen veranderen, een zaak zou willen starten of een studie zou willen aanvatten, niemand kan voorspellen of je succesvol zal zijn. Als ik dat kon voor startende ondernemers, woonde ik nu op de Bahama’s. Maar ik woon vooralsnog in Leuven.

 

Speel jij veiliger dan je gelukkig maakt? Kom je opties verkennen. Loopbaanbegeleiding maakt het behapbaar en legt een goede basis voor echte beslissingen. 

Pin It on Pinterest