Leven en werken met een auditieve beperking

13 jaar oud was ik, op het moment dat ik mijn eerste hoorapparaatjes kreeg. Ik kon de dominante erfelijkheid van de afwijking niet langer ontlopen en wist waaraan ik begon maar ik had geen idee waar ik zou eindigen. Ook al ondervond ik er de voordelen van, op dat moment deed ik uit schaamte vaak mijn toestelletjes nog uit, zodat ik me eventjes weer ‘gewoon’ kon voelen. 

Vechten om ‘normaal’ te zijn
Ik werkte me als een doorsnee student door mijn studies en bouwde een gezin en een job uit. Ik ondervond wel dat mijn beperking jaar na jaar erger werd, maar echt aanvaarden deed ik het niet. Ik wilde zo graag ‘normaal’ zijn en aanvaard worden voor wie ik was. Ondanks mijn auditieve handicap ging het best goed met mij. Ik vond manieren om ermee om te gaan en het gebrek te compenseren, zelfs in die mate dat onbekenden niet eens merkten dat ik een sterk gehoorverlies had. En toch was het er, altijd en onomkeerbaar, zelfs niet stabiel. Een grapje kon ik wel verdragen. ‘Makkelijk voor jou dat je niet wakker wordt van je huilende baby!’ of ‘Kon ik ook maar af en toe al het geluid uitdraaien!’ Ach, ik kon er wel om lachen, al deed het me soms ook verdriet. Want ik miste wel eens een spontaan gesprek tussen collega’s, of aarzelde meer en meer om te telefoneren om de confrontatie uit de weg te gaan. Mijn zelfvertrouwen kreeg er best wat deuken door. Maar ik vocht terug en verloor daar veel energie door. In 2015 verzeilde ik in een burn-out. Ik legde op dat moment zelf de link met mijn gevecht niet, maar er kan een verband zijn.

Een zware beslissing
In september 2017 bezocht ik nogmaals mijn NKO-arts voor een routineonderzoek. Ik kreeg er vooral de harde waarheid onder ogen. ‘Hoe kon ik functioneren, met een vergevorderde beperking als de mijne?’. Ik vond dat het best wel oké met me ging, al vond mijn arts vooral dat het me tonnen energie moest kosten om me staande te houden in de horende wereld. Dat gesprek en een tweede mening later stond ik voor een zware beslissing. Ik moest nu écht een cochleaire implantatie overwegen, wilde ik het kleine beetje gehoor dat ik nog had, ten volle benutten voor een zware revalidatie. Heel wat tranen van onmacht en een aantal medische onderzoeken later hakte ik de knoop door. Ik was nog maar 41 jaar en had nog zoveel in het vooruitzicht. Ik besloot mezelf opnieuw op de kaart te zetten en er voluit voor gaan. Zowel in mijn privé- als in mijn werkende leven ben ik omringd door menselijk contact. Net uit die contacten put ik veel zingeving en mijn talenten liggen onder meer in de relaties met anderen. Dus dit moést en zou lukken, gelukkig had ik de onmisbare steun van mijn omgeving al op zak.

Klaar voor de toekomst
Sinds juni 2018 ga ik met een staaltje spitstechnologie in mijn hoofd de toekomst hoopvol én vastberaden tegemoet. Gesteund door mijn familie, mijn logopedistes en mijn collega’s op het werk ging ik na twee weken afwezigheid terug aan het werk. De revalidatie verloopt voorspoedig, hoewel bikkelhard en confronterend. Ik worstelde de eerste tijd met eenvoudige oefeningen als het verstaan van de dagen van de week, of de maanden van het jaar. Dat verloopt intussen al helemaal anders.

Nu, tien maanden na de operatiedatum blik ik terug op een zware én succesvolle periode. Ik won tonnen levenskwaliteit terug waarvan ik niet eens wist dat ik ze kwijt was. Mijn zelfvertrouwen bouwt zich weer op. Ik kijk er naar uit om ook mijn energiepeil op te krikken. Wat ik voorheen verloor om te compenseren, heb ik omgezet in kracht om te revalideren. Ik ben er nog niet helemaal en alvast goed op weg! 

 

Een beperking hoeft geen eindpunt te zijn. Focus op wat je wél kan, zoek steun, hulp en begeleiding.
Je bent wie je bent en dat is meer dan goed genoeg. 

Pin It on Pinterest